Ik overwon (…) mijn angst om te gaan kijken. Ik stapte dus in bij de tweede aflevering.

Een goede docu roept misschien wel meer vragen op dan dat het antwoorden geeft en na deze aflevering zit ik dus vol met vragen.

Vragen over die ongetwijfeld goede bedoelingen van al die (min of meer) bevlogen onderwijsmensen, die zo hard werken en zich zo kwetsbaar hebben opgesteld om zich te laten filmen. Van leerkracht tot bestuurder, van leerplichtambtenaar, moeder en directeur. Maar deze aflevering zag ik nergens een actie met een positief resultaat.

Ik zag ongelooflijk veel animo voor de profijtklas, en ik zag een selectie daarvoor. Al die kinderen die hun vrije woensdagmiddag wilde opofferen om uitgedaagd te willen worden en toch wordt er geselecteerd. En daarna zag ik de oefeningen die deze klas kreeg. Daar zat, laat ik het voorzichtig zeggen, geen enkele uitdaging in. Niet in de werkvorm, niet in de inhoud. Ik mag alleen maar hopen dat dat in de niet gefilmde fragmenten wel aanwezig was.

Ik zag een docent die de kinderen aan het einde van de les moest tegenhouden en een voor een gedag zegt: hard gewerkt. Die leerlingen hadden vijf vragen van begrijpend lezen beantwoord (wat doe je met oude kleren). Het was een 2e klas VO en de vragen waren op het niveau van groep 5. Daarna mochten ze hun favoriete games spelen. Hard gewerkt! De professor sloot er gelukkig bij aan: de lat zo laag leggen is het grootste misverstand in het onderwijs.

Daarna zag ik nog ongetwijfeld goed bedoelde mindfulness oefening. Ik hoop dat ik als bestuurder nooit in de gelegenheid hoef te komen dat ik een van mijn directeuren moet masseren, zeker niet met een camera erbij.

Het meest hartverscheurende is de jonge, Gianni, die al zoveel aandacht krijgt in de media. 18x was hij al te laat gekomen, daarna komt het fragment dat hij wordt geschorst vanwege geweldpleging op school. Deze gozer schreeuwt om hulp op de verkeerde wijze. Waarom zijn we niet in staat om jongens als Gianni een ander antwoord te geven dan hem uit te sluiten. Dat gebeurt niet alleen op het VO, ook op het bo gebeurt dat, voortdurend.

Het zijn vragen waar ook ik niet het antwoord op weet te vinden. Ik weet wel dat ik met de getoonde antwoorden geen genoegen zou willen nemen. Niemand werkzaam in het onderwijs zou dat moeten willen.

Ik zie uit naar de derde aflevering, kijken of er daar meer antwoorden worden gegeven dan dat er vragen opdoemen.

Overigens en tot slot: deze serie is in Amsterdam opgenomen. Ik daag de volgende documentairemaker uit om eens in de Betuwe te komen filmen, of elders in het land. Te vaak wordt gedacht dat dit een grote stedenproblematiek is. Daar in die grote stad zijn er tenminste nog hulpverleners en investeert de gemeente met grote sommen geld voor ondersteuning. Dat is in het landelijk gebied wel even anders, de problemen zijn er vergelijkbaar. Over ongelijkheid gesproken.