Het begin van de oplossing van een probleem is soms zo eenvoudig. En, het voorkomen van problemen is misschien wel minstens zo eenvoudig. Het antwoord? Beschikbaarheid.

Loop je vast in het oudercontact? Problemen in het team of met een van de medewerkers? Neem gerust eens contact met mij op om daar over door te praten. En wellicht brengt dit artikel je op richtinggevende gedachten.

Hoe zeer de intentie er is om te luisteren en het beste met de ouders en de kinderen voor te hebben, op den duur is het niet meer verwonderlijk dat een deel van het gevoerde gesprek via een u-bocht toch weer op je bureau belandt. ‘De schoolleider zou dit hebben gezegd’. En ‘bij hem hoef je echt niet binnen te lopen, je komt er niet door heen, hij beschermt altijd zijn leerkrachten’. Werkend in het basisonderwijs ben je een gewild onderwerp bij de gesprekken op het schoolplein of tijdens een kinderfeestje. Zowel in positieve zin als in minder positieve zin. Probeer daar maar eens optimistisch tegenwicht aan te bieden.

Er werden door de schoolleider koffiemomenten georganiseerd, vrije inloop, zonder enige drempel. Na een aantal keer zat hij steeds met het vaste groepje kritische ouders een kop koffie te drinken. De grote groep ouders bleef buiten beeld.

Er werden themabijeenkomsten georganiseerd. In de ochtend, de middag en de avond. Tijdens deze avonden kwam de schoolleider veelal dezelfde ouders als die van het koffiemoment tegen. Er ontstond een geheel eigen bubbel van de schoolleider met een kleine groep ouders.

De schoolleider schreef en blogde en overdacht nog eens hoe hij zijn bereikbaarheid kon vergroten.

Niet lang daarna trok hij zijn jas aan en vond hij zijn plek ‘bij het hek’. Iedere ochtend, of tenminste zo vaak als het kon, begroette hij de leerlingen en hun ouders. Iedere ochtend trokken er meer dan 1000 mensen aan hem voorbij en zo ontstond er een nieuw ritueel tussen hem de ouders en de kinderen.

Enkele van de kinderen bedachten een eigen groet, een high five. Anderen een lach, anderen een schuwe groet. Ouders volgden het voorbeeld van hun kinderen. Bij iedereen was er een ‘goede morgen’, anderen bleven steevast staan voor een kort praatje, een (ferme) handdruk (goedemorgen directeur) of het uitspreken van de ochtendfrustratie (dat fietsenhok is zo donker, de parkeerplaats is zo vol, kan de gemeente niet, et cetera).

Het koffiemoment was verdwenen, de ouderbijeenkomsten kregen een andere kleur en betekenis en ‘de plek aan het hek’ is een ingeslepen gewoonte geworden. Bij kou en zonneschijn; de vaste plek aan het hek.
Iedere dag ‘beschikbaar’ en op die manier voor iedere ouder bereikbaar voor een praatje dat in sommige gevallen uitmondde in een afspraak met de directeur of een andere persoon in de school. Even het zetje om het verhaal kwijt te kunnen.

De ‘plek aan het hek’ als gemakkelijk en vanzelfsprekend oudercontact.

En ook de schoolleider kon zich geen fijnere start van de dag bedenken.

Goedemorgen! Goedemorgen!

Goedemorgen 🙂